مادورو: حقوق ملت غیرقابل مذاکره است و وحدت ملی خط قرمز دفاع از sovereignty

حقوق ملت غیرقابل مذاکره است؛ مادورو به وحدت ملی و دفاع از حاکمیت تأکید می‌کند

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین و با ارجاع به اظهارات اخیر نیکولاس مادورو، رئیس جمهوری ونزوئلا، مقام‌های ارشد دولت او بار دیگر بر غیرقابل مذاکره بودن حقوق ملت تأکید کرده و از «اتحاد ملی» به عنوان ابزار اصلی دفاع از حاکمیت، منابع ملی و حق تعیین سرنوشت سخن گفتند. در بیانیه‌ای که به رسانه‌ها رسیده است، مادورو با اشاره به تاریخ مبارزات استقلالی منطقه و با یادآوری اینکه این حقوق از «شمشیر بولیوار» برخاسته‌اند، دوباره تأکید کرد که هیچ نیروی خارجی یا هرگونه اظهارنظر داخلیِ مخالف، نباید به معنای پذیرش محدودیت برای حقوق ملت تلقی شود. به گزارش تیم آرشیو کامل و به نقل از منابع رسمی ونزوئلا، رئیس جمهوری ونزوئلا گفت که از مردم کشور همسایه، از ارتش کلمبیا تا نیروهای ونزوئلایی، درخواست کرده است تا با هم متحد شوند و برای حاکمیت به عنوان یک ارتش و یک ملت دفاع کنند. این پیام آشکار است که مادورو خواستار افزایش همبستگی در برابر فشارهای اقتصادی و سیاسی خارج از حوزه داخلی کشور است و با استفاده از واژگان صریح و به‌کارگیری اصطلاحاتی مانند «خیانت»، سعی دارد اثر بیانیه را به شکل قاطعانه‌ای در ذهن مخاطبان جا دهد. به گزارش تیم آرشیو کامل، این بیانیه همچنین بر این نکته تأکید دارد که تعییـن سرنوشت ملی همچنان به‌عنوان یکی از اصول پایه سیاست خارجی ونزوئلا مطرح است و تلاش‌ها برای تضعیف این اصول از منظر او، خیانت محسوب می‌شود. توضیح مادورو در قالب این ادعاها حاوی چند محور کلیدی است که به طور مستقیم با سیاست‌های داخلی، اقتصاد و روابط خارجی ونزوئلا گره خورده است. در بخشی از اظهارات او، او تأکید کرد که دفاع از sovereignty، منابع و معادن کشور، و حفظ تمامیت ارضی از خطوط قرمز است که نباید با هیچ شرطی معامله شود. این بیانیه، در کنار تأکید بر حقوق ملت همانند استقلال و حاکمیت، به وضوح به بحث درباره منابع ملی و امنیت اقتصادی اشاره می‌کند؛ او با صراحت گفت که فروش محصولات ونزوئلا به بازارهای بین‌المللی همچنان ادامه خواهد یافت و این موضوع به‌عنوان نشانی از پایداری اقتصادی کشور مطرح می‌شود. این موضع‌گیری در راستای ایجاد یک چارچوب واحد برای مواجهه با فشارهای خارجی، به‌ویژه از سوی ایالات متحده و متحدان غربی، قرار می‌گیرد. در بخش دیگری از بیانیه، مادورو با اشاره به نیروهای مسلح ونزوئلا و به‌ویژه نقش آنها در محافظت از حاکمیت ملی، بیان کرد که قدرت ملت در ارتش، با تکیه بر تفنگ‌ها، تانک‌ها، موشک‌ها و هواپیماهایش، نهفته است؛ به این ترتیب، او به شکل غیرمستقیم بر ساختارهای دفاعی کشور تأکید می‌کند و از مردم، ارتش و پلیس به‌عنوان واحدهای عملیاتی دفاع از کشور صحبت می‌کند. این ترکیب بیانگر استراتژی‌ای است که تلاش می‌کند هم همبستگی اجتماعی را تقویت کند و هم به مخاطبان بین‌المللی اشاره کند که ونزوئلا قصد ندارد از حقوق خود عقب‌نشینی کند. در این راستا، مادورو از آمریکایی‌ها نیز دعوت کرد تا پرچم‌های صلح را برافرازند و از اقدامات مداخله‌جویانه که به عنوان ابزار جایگزینی برای تغییر رژیم معرفی می‌شود، پرهیز کنند. او از مردم ایالات متحده خواست که صدای اعتراض خود را علیه نقشه‌های جنگی and مداخلات خارجی به گوش دیگران برسانند و به «نه به خون برای نفت» و «نه به مداخله در امور داخلی کشورهای دیگر» پاسخ دهند. در کنار این پیام‌های ضدتشنج‌آمیز و ضدمداخله‌جویانه، مادورو تأکید کرد که حاکمیت ملت‌ها و احترام به اراده آنها، چارچوبی است که هر گونه تلاش برای فراتر رفتن از این خطوط را غیرقابل پذیرش می‌سازد. این نکته نشان می‌دهد که ونزوئلا قصد دارد با تعریف روشن از حقوق ملی خود، از هر گونه اقدام خارجی که به زیان منافع ملی تعبیر شود، جلوگیری کند. این بیانیه در قالب یک موضع کلی و با استفاده از زبان قدرتمند و حاکی از اراده سیاسی مطرح شده است، اما از سوی دیگر، برای برخی ناظران، این بیانیه می‌تواند به‌عنوان بازتولید همان روایت‌هایی تلقی شود که در سال‌های اخیر برای تقویت وحدت داخلی و جلوگیری از شکاف‌های سیاسی استفاده شده‌اند. بدین ترتیب، انتشار این بیانیه، هم از منظر داخلی ونزوئلا و هم از منظر روابط بین‌الملل، ممکن است به افزایش انسجام ملی کمک کند و هم پیام‌هایی را به طرف‌های خارجی ارسال کند تا از تداوم فشار اقتصادی یا سیاسی بر این کشور چشم‌پوشی نشود. در پایان، بیانیه مادورو با عطف به اصول حاکمیت و حقوق ملت، یک روایت دوگانه ارائه می‌دهد: از یک طرف، تأکید بر غیرقابل مذاکره بودن حقوق ملت و خواسته برای حفاظت از منابع و سرزمین؛ از طرف دیگر، دعوت به گفت‌وگوهای صلح‌آمیز و صلح‌باوری برای جلوگیری از درگیری‌ها. این ترکیب می‌تواند با توجه به شرایط منطقه و جهان، به عنوان یک چارچوب استراتژیک برای تعامل با کشورهای همسایه و روندهای اقتصادی درون‌زا تلقی شود. در نهایت، باید به این نکته توجه داشت که رفتار سیاسی مادورو و ژست‌های او در حوزه روابط بین‌الملل، همواره با واکنش‌های مختلف بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای همراه است و ممکن است تبادلات اقتصادی و ملاحظات امنیتی ونزوئلا را تحت تاثیر قرار دهد. به‌هرحال، پیام اصلی همچنان پابرجاست: حقوق ملت، استقلال و حاکمیت در هر شرایطی نباید نقص پیدا کند و اتحاد مردم، ارتش و نیروهای امنیتی به‌عنوان ستون‌های این حاکمیت به‌حساب می‌آیند. این ترکیب می‌تواند در آینده برای سیاست‌های داخلی ونزوئلا و نحوه تعامل با کشورهای همسایه، از جمله کلمبیا، معنا و جهت روشن‌تری به خودش بگیرد.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیمایش به بالا